Logo gorcumsecourant.nl


INGEZONDEN: Mijn kerstgedachte, een ode aan alle ouders

Door Bert Vreeswijk

Met de kerstdagen denk ik altijd dankbaar in stilte aan mijn vader en moeder.  Donkere dagen voor kerst,…….. de maand december is soms wel een beetje lastig "om door te komen" zeker in Nederland. Het is vroeg donker en de weersomstandigheden vaak regenachtig, koud en guur. Met de kerstdagen in zicht verheug ik mij, net als mijn vrouw Riikka, dan ook intens om een traditioneel bezoek te brengen aan haar ouders. Mijn vrouw, een geboren Finse, groeide op in Joutseno, een klein plaatsje gelegen aan de Oostkant van Finland, vlak bij de Russische grensovergang van Viborg. De kerstdagen brengen we dan met de hele familie door, vlak bij het Saimaa meer, het grootste meer van Finland. De natuur is er met de besneeuwde velden en bossen soms sprookjesachtig mooi. Als ik samen met mijn liefde- na al het overvloedige heerlijke eten wat Riikka's moeder met zorg heeft bereid- regelmatig de natuur in trek, voelen wij ons in die betoverde  omgeving  "alleen op de wereld".                                                  

 Het is op die  momenten dat ik in stilte dankbaar terug  denk aan mijn jeugd en hoe belangrijk mijn ouders voor mij  zijn geweest! Zonder hun onvoorwaardelijke steun, zorg, opoffering  en liefde, had mijn levensloop er waarschijnlijk heel anders uitgezien. Ik heb een fantastische kindertijd gehad en groeide op in een volksbuurt (2e West) met mijn drie oudere zussen en oudere broer en was eigenlijk een nakomertje. Mijn moeder was mijn "veilige haven" die mij verwende,  leerde om voor mijzelf op te komen en mij beschermde voor stommiteiten, maar waarbij ik wel de vrijheid van haar kreeg "om het leven te ontdekken". Mijn vader was het typische voorbeeld van een man van "Ruwe bolster blanke pit". Hij had een sterke persoonlijkheid, misschien was dat wel het gevolg, omdat hij  vroeger in militaire dienst bij de cavalerie  had gediend. Na de tweede wereld oorlog, toen de werkgelegenheid in Nederland slecht was, werkte papa , zoals ik mijn vader altijd aansprak, als voorman op de gasfabriek in Gorinchem en enige jaren daarna bij de patrijspoorten fabriek van de Firma Van Wingerden aan het Melkpad. Papa was een harde werker. Het werk in de kopergieterij was zwaar en ook niet bepaald gezond. Hij was altijd positief ingesteld en had een oersterk gestel. Dat was zijn geluk. In die tijd was ik leerling aan de Ambachtsschool aan de Vries Robe weg en werd daar opgeleid tot timmerman. Na vier jaar haalde ik mijn diploma en ging op 16 jarige leeftijd als scheepstimmerman werken op een kleine scheepswerf in Boven Hardinxsveld. In de avonduren volgde ik praktijklessen om mijn gezel-timmermans diploma te bemachtigen. In die zelfde periode had mijn vader, die een echte dierenvriend was, een bijzondere hobby. Hij was namelijk "duivenmelker". Mijn vader hield dus postduiven, waarmee hij deelnam aan wedstrijden.  

Nu won mijn vader nooit een prijs, maar hij was wel een echte liefhebber en genoot met de andere clubleden intens van zijn hobby. Ook had mijn vader in die tijd bij de duivenvereniging een clubmaatje, Jan Cusell, een man waarmee hij een goed een contact had en vaak optrok. Ze bespraken dan onder het genot van een biertje allerlei zaken en natuurlijk ging het dan ook over hun kinderen en gezinnen. Jan Cusell had een talentvolle zoon Hans, die op atletiek zat en 2 jaar jonger was als ik. Hij vertelde mijn vader altijd vol trots over de atletiekprestaties van Hans en vroeg op een keer aan mij vader of de atletieksport niet wat voor mij was. Hans zou mij wel een keer voor een proeftraining op komen halen. De afspraken werden gemaakt en zo belande ik op 16 jarige leeftijd in de atletieksport. Doordat ik nogal een gedreven mannetje was, ging de atletieksport mij goed. Dat resulteerde in korte tijd tot leuke atletiekprestaties. Nu had mijn gymleraar op de ambachtsschool al eens geopperd dat ik aanleg had om sportleraar te worden.

En dat idee nu was altijd in mijn hoofd blijven hangen! Doordat de atletieksport mij zo had gegrepen, raapte ik  alle moed bij elkaar en zei ik op een avond tegen mijn vader dat ik graag sportleraar wilde worden en een toelatingstest op het Centraal Instituut voor Sportleiders (CIOS) in Overveen wilde doen. Ik rekende erop dat mijn vader zich niet in dit idee zou kunnen vinden. Maar wat schetste mijn verbazing; hij zei dat als ik er echt voor wilde gaan, hij mij zou steunen om die droom waar te maken! Wat was ik hem dankbaar en bovenal blij en trots op mijn pa!  Nadat ik op het CIOS werd toegelaten, heb ik letterlijk en figuurlijk mijn timmermans uitrusting dan ook aan de wilgen gehangen.                         

Mijn CIOS opleiding in Overveen is zonder te overdrijven dan ook de mooiste tijd van mijn leven geweest! Papa steunde mij tijdens mijn opleiding in alles en na drie jaar stond ik op de CIOS- diploma uitreiking te janken van geluk in de armen van mijn vader! En papa? Hij was zo trots op mij, dat kon ik toen aan alles merken. Hij zou later ook zeggen, dat hij nooit in de gelegenheid is geweest om te studeren en dat hij mij die kans zo graag gaf. Nu nog, na ruim 41 jaar als gymdocent met heel veel plezier voor de klas te hebben gestaan, ben ik mijn vader zo dankbaar voor wat hij voor mij in mijn leven heeft betekend. En telkens als ik het liedje van Stef Bos hoor "Papa ik lijk steeds meer op jou, papa ik hou steeds meer van jou",  loop ik over van emotie en biggelen de tranen over mijn wangen, want papa, ECHT IK HOU STEEDS MEER VAN JOU!!

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox